سرزمین مادری

 امروز، لحظه موعود است

و من در نی نی چشمانت

خود را باختم

و دینم را به جامه کفر بخشیدم

و  سفیدی را در گرو سیاهی نهادم

و بهشت را به عطایش بخشیدم.

شاید مسیری بی بازگشت

تا عمق دره های بی هویتی

 شبِ تاریکی در پشت پنجره 

می بینم کوچه خلوت شبم را 

شب های خانه خاموش من

می نشینم و هر دمی

بهر سرور سخاوت چشمان یارم 

شعری خواهم گفت

شعری خواهم خواند

تقدیم مهرش نمایم ، غزلیات لطیف ثنایی

و کرور کرور دیدار شمس را